Punch Audio Portazo: Bass Powerhouse?
Inhoud
OK, daar gaan we. We kiezen de meest bass-heavy tracks uit onze collectie om te ervaren hoe laag deze Portazo’s kunnen.
Natuurlijk had ik hier “Humble” van Kendrick Lamar kunnen noemen, of een zware EDM-track als “The Dragonhawks” van Liquid Stranger & Space Jesus. We hebben deze even gespeeld maar ik krijg veel meer informatie over de prestaties van in dit geval een in-ear monitor als ik muziek speel waar ik zelf iets meer mee heb.
Bijvoorbeeld bassist Ben Williams, de openingstrack “Black Villain Music” van het album “Coming Of Age”. Het begint met een Fender Rhodes, daarna komt de contrabas erin, dan de rest van de band. In deze track zitten veel wat ik maar even noem ‘ondertonen’; verschillende lagen van basweergave. De Rhodes piano bijvoorbeeld heeft als het goed is een diep laag dat het fundament vormt voor de rest van de vibrafoon-achtige klank. De contrabas is erg lastig om goed uit te versterken en op te nemen. Vaak klinkt het te wollig in het laag en te dun in het hoog. Kortom, in dit nummer kunnen we veel subtieler de baskwaliteiten op waarde schatten.
De Portazo zouden we eigenlijk niet zozeer een bass powerhouse willen noemen. De lagere registers worden juist weergegeven zoals we ze ook op neutrale hoofdtelefoons en in-ears horen. Niet overheersend, in de juiste proporties. Het hoog is snel en accuraat zoals we dat van planars verwachten. We horen hier ook geen overdadig hoog.
We blijven nog even bij de jazz en wel bij Roy Hargrove. We spelen “Strasbourg St Denis” met weer een prominent aanwezige contrabas, een vleugel en de trompet van Hargrove. We merken hier weer hoe bepalend de eartips zijn en de positie waarin deze in het oor zijn geplaatst. We merken dat te diep indraaien leidt tot een opgesloten gevoel en veel te zware basweergave. Een beetje meer terugdraaien helpt enorm. Het is een beetje een test in luidsprekerplaatsing maar dan in de gehoorgang.
In deze afdeling LAAG kan “Giorgio by Moroder” van Daft Punk natuurlijk niet ontbreken. Een prima track om de houdbaarheid van het geluid bij grote complexiteit te testen. En aan het eind de Moog synthesizer die tot het allerlaagste gaat; 0,1 Hz, ver voorbij de menselijke hoorbare grens van 20 Hz. De Portazo’s houden het redelijk lang vol.
Midrange
Voor de midrange gaan we naar Jennifer Warnes’ “The Well”. Dit album is opgenomen door Bernie Grundman en gemasterd door George Massenburg, twee grootheden in de studiowereld. De stem van Warnes is heel erg van dichtbij opgenomen waardoor we alles horen; ademhaling, de ritmische voorslagen van de band, een gebalanceerd opgenomen piano.
De midrange is iets minder prominent dan het laag en hoog in de Punch Audio Portazo, maar we vinden dit (net) niet hinderlijk. Vooral strijkers houtblazers profiteren hiervan en dat merken we ook bij het spelen van klassieke muziek. We kiezen Zelenka’s Trio Sonates, gespeeld door een sextet met o.m. hoboïst Heinz Holliger. De textuur van de hobo komt mooi door en de fagot (die erg laag kan) domineert niet. Het ensemble klinkt heerlijk homogeen en swingend.