Ze zijn pas net begonnen en zijn begin twintig, maar het is nu al duidelijk dat deze jongens weten waar ze mee bezig zijn. Mumford & Sons mag na hun debuutalbum, Sigh No More, al bijna gerekend worden tot de crème de la crème van de nieuwe Folk.
Eminem ? Relapse Refill
Eminem is een tijdje weggeweest, maar met zijn voorlaatste album: Relapse, is de blanke rapper uit Amerika weer helemaal terug. Relapse 2 staat in de planning, maar aangezien dat nog wel even gaat duren, zet Eminem nog even een tussenalbum in de schappen. Is het een afgeraffeld zootje, of kunnen we deze nog wel even meepikken?
FLC – Classic Fantastic
Fun Lovin’ Criminals met een nieuw album? Jazeker. De drie inmiddels heren op leeftijd hebben weer wat tijd in de studio doorgebracht en Classic Fantastic is het resultaat.
Interessante links
Online hifi magazines
Online hifi fora / vraagbaken
faq.alpha-audio.nl – Alpha Audio’s FAQ database. Boordevol tips!
Gathering.tweakers.net – Ook veel ‘draadjes’ over hifi.
Verzamelportals
Technieuws – al het computer, smartphone en games op een rijtje.
Sites van mede liefhebbers
Andere, leuke sites!
Popschool Maastricht: leuke site om kabeldikte en vermogen uit te rekenen
www.dewokkel.nl – prachtig vakantiehuisje op Schiermonnikoog.
www.dezintuigentuin.nl – voor de natuurliefhebbers: een prachtige tuin in Heerhugowaard.
Wilt u ook een plaats in deze lijst? Mail me dan via de contactpagina
Wie is Alpha-Audio?
Nieuwsgierig naar wie Alpha-Audio is? Dat kunnen we begrijpen. Waarom Jaap Veenstra, de oprichter van Alpha Audio, in 2003 de website begonnen is, kunt u hier lezen. Als u dat niet genoeg vindt en graag de complete achtergrond van de auteurs wilt weten, kunt u altijd een blik werpen in het colofon of een e-mail sturen via het contactformulier.
Vriendelijke groet,
Het team van Alpha-Audio.nl
Wu Tang Clan: Wu Massacre
Het is lang geleden dat ik een album van de Wu Tang Clan heb beluisterd. Volgens mij is de laatste Killa Bees: The Swarm. Verder heb ik natuurlijk Enter The Wu Tang en The W. Op een of andere manier heb ik nooit de behoefte gehad om meer albums aan te schaffen van ‘The Ghost face Killa’, Method Man en Rae. Het was vaak meer van hetzelfde. Dit album moet anders zijn. En dat is het ook wel een beetje. Het grijpt terug naar de basis. Op twee manieren. Allereest is het trio toch wel de kern van de Wu Tang. Verder is de stijl die ze gebruiken ook weer helemaal old Skool. Natuurlijk zitten er weer de bekende skits in: gesproken tussenstukjes. Dat is vaak één keer leuk, maar na drie keer luisteren, skip je ze snel door. Het gaat immers om de muziek: niet om hoe stoer the crew is.
Natuurlijk moet je echt van gangsta-rap houden om dit hard core album aan te kunnen horen. De ‘bitches’, ‘ho’s’ en ‘AK’s’ vliegen je om de oren. Maar, aangezien ik in wezen alle muziek goed vind, zolang het maar muzikaal en origineel is, en ik niet alleen naar tekst luister, maar ook naar onderliggende patronen en zangtechnieken, kan ik hier prima voor gaan zitten. Na een paar keer het album te hebben geluisterd, moet ik toegeven dat het trio het goed in elkaar heeft gezet. De sound klopt, het is écht Wu Tang, de nummers vloeien en de afwisseling is groot genoeg om de zit van ongeveer een half uur vol te houden. U leest het goed: 30 minuten… dat had wel wat meer gemogen!
K’s Choice – Echo Mountain
De Belgische band K’s Choice is weer terug van weggeweest! Nadat de band in 2003 uit elkaar is gegaan en zijn fans met topnummers als: Everything for Free, Not an Addict en Believe heeft achtergelaten, zijn ze in augustus 2009 weer de studio ingedoken om uiteindelijk met het dubbelalbum Echo Mountain naar buiten te komen: het vijfde album van de Antwerpse band.
De twee albums beslaan ongeveer 25 minuten muziek elk. Het had dus gemakkelijk op één cd gepast. De reden dat K’s Choice de muziek op twee cd’s heeft gezet, is niet geheel duidelijk, maar we vermoeden dat het iets met ‘echo’s’ te maken heeft. Rustige echo’s, want cd1 is vooral uptempo en cd2 is de wat rustigere variant. Persoonlijk verkiezen we de tweede cd boven de eerste, aangezien we Sarah’s stem daar wat beter uit de verf vinden komen. Al doet ze het zeker niet verkeerd in de wat vrolijkere nummers.
We vinden het bijzonder wat K’s Choice heeft gepresteerd. Na zeven jaar afwezigheid zetten de Belgen een superalbum neer waar eigenlijk heel weinig op aan te merken valt. Het is afwisselend, pakkend, vrolijk en kwalitatief gewoon erg goed. Fans zullen het album ongetwijfeld al hebben, omdat het sinds 26 maart in de schappen ligt. Wie het nog niet helemaal weet bij K’s Choice of de Belgen nog niet kent: probeer het eens!
Goldfrapp: Head First
Alisson Goldfrapp komt twee jaar na Seventh Tree met het nieuwe album: Head First. Het lastige bij Goldfrapp is dat je eigenlijk nooit weet wat je kunt verwachten. Behalve dan de elektro-pop, disco-sound en de prachtige stem van Goldfrapp zelf. Wat dat betreft past dit album perfect in het rijtje, want de sound is totaal anders dan Seventh Tree die eigenlijk heel erg rustig en akoestisch was voor Goldfrapp. Head First is helemaal jaren ’80 disco met Abba-achtige invloeden die goed te horen zijn in het titelnummer, Head First. Ook zijn de elektro-achtige riedeltjes van Van Halen (Jump) duidelijk herkenbaar. Is dat slecht? Nee, helemaal niet! Het album is heerlijk vrolijk en onmiskenbaar Goldfrapp. Of de jongere generatie die album gaan waarderen, is de vraag, maar Goldfrapp-fans zullen zonder meer smullen van de disco-sound van Head First.
Gorillaz Plastic Beach
De mannen achter het ‘fictieve bandje’ – vooral Damon Albarn van Blur en Jamie Hewlett – hebben het weer gedaan. Plastic beach is op en top Gorillaz. Hoewel de hit Stylo vrij tekenend is voor het album met zijn aparte retro disco sound, zijn de nummers bijzonder afwisselend en hebben veel nummers een donkere ondertoon. Het lijkt erop dat de Gorillaz wel een millieubewuste boodschap willen uitdragen: stop met plastic-verspilling. En ook dat past binnen de stijl van de band die ervan houdt de luisteraard te verrassen.
Een van de verrassingenEn dat begint al vrij snel, aangezien de titeltrack – nummer 2 op de cd – Snoop Dogg als gastartiest heeft. Hoewel ik geen fan ben van Snoop Dogg als solo artiest, pakt het vaak wel goed uit als de Amerikaanse rapper als gastartiest fungeert. Tevens horen we de zeer karakteristieke stem van Loo Reed terug in Some Kind of Nature.
Ik heb het zelden over de cover art, maar in dit geval is het wel een vermelding waar, want het boekwerk is echt een lust voor het oog! Het maakt de aanschaf van deze cd eigenlijk een verplichting.
Caro Emerald: Back it Up
Old skool in een zeer jong en nieuw jasje! Caro Emrald is ingeslagen als een bom… en terecht! Wat een geweldige cd zet deze dame van 28 – bijna 29 (28 april 1981) – neer. De hit ‘back it up’ is heerlijk swingend met de xylofoon, lekkere ritme en haar vloeiende zang. Het nummer doet, samen met ‘A night like this’ ook behoorlijk modern aan voor de rest van de cd. Niet dat het storend is, maar het valt op tussen de ballroom jazz en mambo’s. Wie dat nummer dus al ‘randje’ vindt, kan beter de cd in de schappen laten staan. You don’t love me trekt de luisteraar weer helemaal terug naar de jaren ’50. Het piano-rifje, brush drums en de ‘low fi’ microfoon zijn echt helemaal spot on. Geweldig. Dr Wanna Do zet deze sfeer weer voort. Stuck slaat de brug naar de modernere sound van Emerald. Ik vind het moedig van Emerald in deze stijl een cd op te nemen. Ze volgt overduidelijk haar hart. En dat doet ze erg slim en succesvol. Absoluut een aanrader voor de liefhebbers!