Advance Paris X-A600 stereo eindversterker – Vriendelijke reus

Weergave

De afgelopen maanden hadden we enkel de Moon 600i V2 in de set, extreem lange inspeeltijd weet u wel, en dus is het even wennen aan de Advance Paris X-A600. Na een paar dagen gaan we er eens goed voor zitten en worden een aantal zaken duidelijk. Met de Sonnet Morpheus als voortrap krijgen we voldoende inzicht, zijn transparante, lossless volumeregeling blijkt een uitstekende combinatie met de A-X600. Het middengebied is duidelijk de forte van deze versterker en die is van primordiaal belang bij het weergeven van muziek. Stemmen klinken eerlijk en heerlijk. Het hoog is lichtjes afgerond zodat mindere opnames niet onbeluisterbaar worden. Verwacht dus geen onverbiddelijke ‘truth teller’ maar een eerder gulle, ronde versterker die lekker diep gaat. Er is veel power en controle, zeker in klasse A/B, en de algemene weergave zouden we omschrijven als vloeiend met voldoende openheid. We merken nergens vervelende s-en en t’s en zitten in de muziek. We horen ook voldoende details en concluderen dat de balans echt wel goed zit bij de X-A600. 

Luisteren naar de Advance Paris X-A600

Voor de luistertest van de Advance Paris X-A600 hebben we vier testnummers gebruikt. Beginnen doen we met ‘Pixels’ van Eefje de Visser. In deze track zit een subsonische baslijn die onze ramen voor het eerst doet trillen hoewel de Revels verre van full range zijn. Indrukwekkend. Je voelt het laag echt tot in je buik. That’s a first! Het laag krijgt dus een extra push, iets wat bij veel muziek fijn kan zijn, maar bij een kloeke vloerstaander misschien iets te veel van het goede wordt. Hou daar rekening mee. Dit nummer zit ook in onze playlist omdat de teksten van de Visser vaak erg onduidelijk zijn, maar de verstaanbaarheid van de X-A600 is goed. Er zijn meer inzichtelijke versterkers maar door de X-A600 klinkt muziek nooit scherp en hard en hoor je voldoende details.  

‘Strawberry Privilege’ van Yves Tumor gebruiken we omdat het zo’n complexe, gelaagde track is. Neem je tijd met deze muziek en je wordt dubbel en dik beloond. De X-A600 doet het behoorlijk maar we missen een beetje het dwingende dat deze muziek heeft. De X-A600 is eerder een laid-back versterker. Eentje die vooral de flow van een track goed weergeeft. De drumsectie en de tamboerijn komen mooi door en ondersteunen de vocals zonder ze te verdringen, maar er zijn versterkers die de verschillende laagjes in dit nummer beter ontrafelen. Al zijn die versterkers vaak een pak duurder. 

Diversiteit

Een volgende testnummer komt van Nina Simone. ‘He needs me’ is een spaarzaam nummer dat het enerzijds moet hebben van de sterke tekst en anderzijds van de bijzondere sfeer die het nummer oproept. De Advance Paris X-A600 plaatst de piano mooi in het midden en de stem van Nina Simone links van het podium. Zoals het moet. Haar stem heeft geen randje en we wanen ons in een kleine, gezellige jazzclub. Muziek komt volledig los van de luidsprekers en er zit emotie in de weergave. Mooi zo.

Iets helemaal anders is ‘Never coming back’ van Alan Braxe. Een house track met beats die opnieuw diep en vet doorkomen met voldoende controle. Deze versterker gaat vooral voor timbre, warmte en gloed. De high-hats klinken iets vriendelijker dan we gewoon zijn maar het ritme zit goed. Dit is een versterker die nooit provoceert of agressief klinkt en dat is vaak een verademing met digitale bronnen. De A-X600 is een versterker die vermogen en vloei moeiteloos combineert.