Audio Physic Step 35 monitor speakers

Luisteren

In de livestream viel al op dat in “Three Good Things” van Mammal Hands de balans tussen saxofoon, piano en percussie nergens zo evenwichtig is als met de Audio Physic speakers. Dat niet alleen, de rijke weergave, neutraliteit en het feit dat de speakers nergens een steekje laten vallen maakt indruk. Met de Naim versterker is het niet anders.

De Step is gedimensioneerd op kleinere kamers, ondanks dat ze met gemak een grote ruimte met geluid vullen. Dat is vooral te horen aan hoe het stereobeeld wordt geprojecteerd en de duidelijk hoorbare, maar niet voelbare bas. Het stereobeeld staat tussen de speakers en strekt zich voor en achter de speakers uit. Dat zorgt voor een relaxte manier van luisteren. Het geluid dringt zich niet aan je op, wat in een kleinere ruimte prettig is, maar betrekt je wel bij de muziek.

Het gebrek aan een bas fundament is merkbaar met “Decks Dark” van Radiohead. Meestal is meer gewicht en punch hoorbaar, maar wat de Steps doen met de detaillering in het midden en hoog is verbazingwekkend. In het koor, dat in de achtergrond zingt op het nummer, hoor je de individuele stemmen van de zangers, maar het koor blijft nog steeds als een geest het geluid van de band omarmen. Ieder detail in ieder instrument is hoorbaar, maar het blijft als een geheel bij elkaar.

Die afgemeten precisie in de weergave is wellicht het meest smaakgevoelig. Het klinkt zo allemachtig evenwichtig en correct dat je soms verlangt naar een vuig klinkende gitaar in Led Zeppelin of een warm, sonoor en enigszins nat geluid in de baritonsaxofoon op “The Night” van Morphine. Anderzijds, “The Night” heeft nog nooit zo goed geklonken. Het is een opname waar weinig aan is gesleuteld in de studio en het klinkt ook alsof het in de midden van de nacht is opgenomen. Er stijgt een gevoel van verlatenheid en intimiteit op uit de track die maakt dat deze speakers niet alleen een uitermate precieze en correcte weergave hebben, maar ook de intentie achter de opname voelbaar maken.

Het percussiewerk op Rain Tree Crow klinkt helder, maar niet scherp. Er is veel klank in de droge tikken op de bekkens, die van dichtbij zijn opgenomen en prominent in de mix zijn geplaatst. De wilde dynamiek van deze track wordt zonder enig probleem weergegeven, de stem van David Sylvian klinkt in proportie en precies goed in het stereobeeld gezet, alsof hij recht voor je staat te zingen.

Verwacht bij Underworld of Metalica geen maagstompende beats, maar wel knisperende sequensers en een strak klinkende muur van gitaargeluid. De fysieke omvang van de speakers is beperkend in wat er mogelijk is om een diep fundament weer te geven.

“Rubycon” van Tangerine Dream laat heel goed horen wat het karakter van deze speakers is. Het is de gelaagdheid in geluiden die heel eenvoudig te volgen is. De geluiden van een harp, die met een batterij aan analoge electronica gefilterd wordt, is nog steeds als harp te identificeren. Het album kan benauwend en duister klinken, alsof donkergrijze wolken continue over komen waaien. Op de Steps klinkt het open, zonder dat het karakter van de muziek geweld aan wordt gedaan.