Luisteren naar de Arete II
Inhoud
De meegeleverde kabel vinden we wat dun en daardoor goed in het doorgeven van contactgeluiden (microfonie); we hebben het gevoel dat deze niet uit de Arete II’s haalt wat er in zou kunnen zitten. Daarom hebben we de kabel gebruikt van de eerder geteste Kiwi Ears Orchestra II. En inderdaad, met deze kabel was klant het allemaal een stuk gebalanceerder.
We blijven het benadrukken: bij in-ear monitors is de keuze van de eartips cruciaal. Deze moeten als eerste lekker zitten maar ook net voldoende afsluiten. Bij niet goed passende eartips klinkt de IEM dun of juist veel te bastig. Er is geen balans, het is vermoeiend. Bij het testen van in-ears gaat er veel tijd zitten in het kiezen van de juiste eartips. Zeker bij in-ears boven de pakweg 100-150 euro is het de moeite waard om te investeren in goede kwaliteit eartips! Wij hebben de Flight van Campfire, een soort theedoos met een grote variëteit aan tips. Tot nu toe hebben we altijd goed passende exemplaren kunnen vinden.
Laag
We beginnen met de lage registers. We horen inderdaad dat de subwoofer (de dynamische driver) heel ver doorgaat. De Arete II heeft daarbij nog een interessante feature: een dipswitch waarmee we de baspoort van het oortje kunnen openen of sluiten. Dit werkt verrassend goed; poort open: diepere en vollere bas. Poort dicht: meer controle, iets strakkere bas. De track “Giorgio” van Daft Punk (Random Access Memories) heeft aan het einde een Moog synthesizer die een sweep maakt van hoge frequenties tot laag. Het eindigt met een kick (bass drum) die, als het goed is, zeer gelaagd klinkt.
De Arete II laten het tot laag voor laag horen. Als we de in-ears goed indraaien, gaat het allemaal nog dieper. We spelen “Rim Shot”, het openingsnummer op het live-album van Erykah Badu. Na 1 minuut gaat de bas tot de C2, twee octaven onder de centrale C en een frequentie van 65.4 Hz. Dit wordt zeer overtuigend en zonder vervorming weergegeven. De nadruk op de lage registers merken we vooral als we naar het album Moon Safari van Air luisteren. Het mooie is dat de bassen de midrange en hoge frequenties niet wegdrukken. Ze lijken juist meer ruimte te geven aan de midrange en erboven. Dat horen we bijvoorbeeld door de textuur van de toetsen in de track “All I Need”. Die is ondanks de zwaar aangezette bas goed geplaatst en uitstekend gedefinieerd. De vervorming van het keyboard wordt mooi weergegeven.
Midrange
De Arete II is bedoeld als gaming IEM. Nu is uw redacteur geen doorgewinterde gamer, maar wel liefhebber van game-muziek die soms prachtige parels kent. Zoals de muziek van Koji Kondo, die voor Nintendo de muziek van o.a. Super Mario Bros. En The Legend Of Zelda componeerde en maakte. Uw auteur heeft jaren geleden wel eens met een projectband wat van deze muziek gespeeld en dan pas is het duidelijk hoe knap zijn muziek in elkaar zit. En hoe moeilijk!
Na het spelen van “Dr Willy’s Castle” (Megaman 2) was ik wel toe aan een pauze. Inmiddels is het live spelen (en opnemen) van game-muziek een eigenstandige categorie geworden; met een band, een orkest of ‘in the box’; het is allemaal te vinden op de streamingdiensten. We luisteren naar een paar versies van The Legend Of Zelda via de Arete II, en natuurlijk naar Mariomuziek. We zien een verzamelalbum met de originele versies van de Nintendo-thema’s, in 8-bit geluidskwaliteit. Dit blijkt een uitstekende test-case voor de midrange, dat zal u niet verbazen. Met de Arete II zijn we ook zonder beeld helemaal in de muziek (en het spel). De originele versies zijn Super Mono en dat geeft helemaal niet, integendeel. Het geeft een prettige punch en soort compressie aan het geluid.
Hoog
Voor het hoog (en de soundstage/reverb) beginnen we met de welbekende “Little Fugue” van Bach, gespeeld door het Jacques Loussier. Deze track gebruiken we meestal om de bas en piano maar de cymbalen van de drums zijn ook interessant en de de gebruikte reverb eveneens. Deze track is zo dichtbij opgenomen en afgemixt dat het al snel ‘larger than life’ kan klinken.
De piano is kamerbreed geworden, de opnameruimte een balzaal, de galm is overal. Bij het beluisteren van deze track valt als eerste op de klank van de contrabas. Op de Arete II zijn de boventonen en de textuur van de bas mooi hoorbaar. Dat is bijzonder omdat de kick van de drums en de root-noten van de bas meestal (te) dominant hoorbaar zijn en de aandacht opeisen. Niet bij de Ziigaat Arete II; het klinkt behoorlijk in balans. Ook de reverb klinkt natuurlijk, zoals we dat ook gehoord hebben bij goede monitorluidsprekers. En de piano is ook goed in proportie.
Piano
We proberen wat pianomuziek want we zijn benieuwd wat deze in-ears nog meer kunnen dan game-muziek afspelen. We luisteren naar een pianiste Anna Fedorova die muziek van Gershwin speelt (preludes), een uitgave van Channel Classics. Het klinkt verrassend in balans. Hoewel er veel laag voorkomt in de stukken, overheerst de bas niet. De piano klinkt als een piano. Dat klinkt als een open deur hoor ik u zeggen maar dat is het niet. Een piano is lastig op te nemen vanwege het grote dynamisch bereik, de afmetingen van het instrument en de invloed van de zaalakoestiek. Te dicht opgenomen en je mist de resonantie van de klankkast, het hout, de zangbodem. Te veraf en het klinkt, inderdaad veraf. De pianoklank van Anna Fedorova wordt door de Arete II uitstekend weergegeven.
Conclusie
Een IEM met een royale bas-weergave en bijzonder genoeg vinden we het niet teveel. Integendeel, het zorgt voor een stevig fundament waar de rest van het muzikale register op kan leunen. We ervaren dit ook wel eens met subwoofers in de luisterruimte; de goede exemplaren doen hun werk en geven daarmee ruimte aan de muziek.
Deze Ziigaat Arete II lijkt bedoeld voor gamers en is ook zo in de markt gezet. Daarmee doet Ziigaat deze IEM tekort. Ja, het zal voor gaming prima zijn maar ook voor klassiek solo piano. De verhouding bas-midden-laag is prima. Het is vooral fijn om lekker naar muziek te luisteren en dat het ook kan met een stevige bas, is iets waarmee deze IEM zich onderscheidt. De moeite van het proberen zeker waard!