Nakamichi BX-100  cassettedeck. Veel muziek mee opgenomen van de platenbibliotheek.

Tijdens het overdenken wat mijn favoriete hifi-apparaat ooit is geweest lees ik over 40 jaar Live Aid-concerten. Dat moet mijn eerste ervaring zijn geweest met de Nakamichi Dragon. De buurman wist van mijn passie voor muziek (al was het maar de top 40) en als vrijgezel hifi liefhebber vond hij het geweldig om zijn nieuwste aanwinsten te laten horen. Hij was een echte Sony liefhebber en op die manier kocht ik van mijn eerste vakantiegeld in 1984 een Sony Boombox die ook als compact stereo system gebruikt kon worden (overigens als Boombox niet te tillen). Het cassettedeel had autoreverse met een draaiende kop en was al vrij snel niet helemaal fris. Buurman had ook problemen met zijn Sony ES lijn cassettedeck en kocht de Nakamichi Dragon om van het eindeloze reparatiewerk af te zijn.

Helaas heeft hij er niet veel plezier van gehad want hij overleed in het voorjaar van 1985. Er is nog een tijd gezocht of er nog nabestaande waren maar dat was niet het geval en zo zag ik op een middag al z'n apparatuur naast een jukebox en huisraad op straat staan om opgehaald te worden door de zgn. kraakwagen van de gemeente. Hoewel mijn moeder het er niet mee eens was heb ik een aantal dingen meegenomen (wat ik kon tillen) en in een schuurtje gezet. Kort daarna kwam inderdaad de kraakwagen. De jukebox had intussen ook al een nieuwe eigenaar gekregen samen met de Linn platenspeler. De enorme Tannoy's werden als eerste 'gekraakt' later de rest van apparatuur en meubels. Weken daarna had ik pas het lef om de Nakamichi op mijn 'Boombox' en Sony ES Tuner aan te sluiten (met hulp van Stuut en Bruin in Den Haag). Live Aid was voor mij een prima test om te kijken waartoe de Nak in staat was. Toen wist ik nog niet dat ik uiteindelijk 16 dure That's cassettes nodig had om het allemaal vast te leggen inclusief alle onzin tussen de optredens door.

Nu 40 jaar later is het ouderlijk huis leeggehaald en kwam de Nak + verhuisdozen vol tapes weer tevoorschijn. Even was ik weer 40 jaar jonger en zag hoe dom ik was om het cassetteklepje te smelten (100 watt bureaulamp) tijdens het reinigen van de koppen. Als ik terugreken dan heb ik tot het einde van mijn studie in 1997 de Nak dagelijks gebruikt. Inmiddels had alles om de Nak wel meerdere upgrades gekregen en stond er ook een profi DAT recorder naast. Kortom, dit blijft mijn favoriete hifi-apparaat ooit samen met de Sony minidisk recorder uit de mz serie die ik in 1997 van Eric Clapton heb gekregen om zaalopnames te maken tijdens het North Sea Jazz Festival in The Hague maar dat is weer een ander verhaal.

in de tachtiger jaren toen mijn echte hifi verhaal net beginnen was , kocht ik een nieuwe LP12 met Ittok arm en Carnegie Madrigal MC element bij Harry van Dalen van Pruys, dit was destijds een dure combinatie, ik heb toen kort gespeeld met relatief simpele Sony trafootjes die het signaal naar MM niveau versterkten, maar toen ik de kans kreeg om een Hirage prepre te beluisteren, viel mijn mond echt open van verbazing want hier kwam het vinyl echt mee tot leven, dit klonk zoveel beter dan de trafootjes.
De prepre werkte met ingebouwde dubbele accuutjes die om de zoveel tijd moesten worden opgeladen.

Het waren ook de jaren van allerlei audioshows met o.a. Sphinx versterkers en Apogee magnetostaten, die klonken erg fraai en ruimtelijk.

Ik moet twee apparaten noemen omdat de combinatie zó goed uitwerkte:
Versterker Musical Fidelity A1: klasse A, weinig vermogen (25 W?) met speakers Rauna Leira: betonnen tweeweg transmissielijnen.

Ik heb hier zo ongeveer vanaf 1985 tot 1995 plezier van gehad.

Mijn meest favoriete hifi-apparaat ooit:

In de jaren '80, toen ik nog veel groter woonde, was ik in het gelukkige bezit van Acoustat Monitor 4 elektrostatische speakers met direct gekoppelde buizen-eindversterkers.