Audio Physic Spark (6) – Op zoek naar de grens

Stoïcijns doorgeefluik

Uw reviewer heeft zich weken afgevraagd ‘wat hoor ik nu?’ Het antwoord op die vraag is ‘geen speaker’ en dat is een rare gewaarwording. Het begrip kwam bij het luisteren naar de “Alto Rhapsody” van Brahms, een opname die aan het orkest vaak een wat metalige naklank geeft en daardoor de stem van Nathalie Stutzmann wat apart van het orkest zet. Dat effect was weg met de Audio Physic Sparks als weergevers. Sterker, het gevoel bekroop dat er een live orkest aan het spelen was, het voelde hetzelfde aan als wanneer je in een orkestzaal zit. De correctheid en de natuurlijkheid van de blazers is verbluffend en dat kan niet anders zijn dan dat de boventonen die je hoort kloppen met wat je oren waarnemen als je in de zaal zit. Petje af.

Op het juiste plekje

De plaatsing van deze speakers in de huiskamer is cruciaal om de soundstage goed neer te zetten. Dat luistert erg nauw, het is soms centimeters schuiven tot uiteindelijk het beeld in elkaar klikt. Ze zijn onverstoorbaar in het uitermate correct spelen en dan gaat de ruimte waarin ze spelen ineens een belangrijke rol spelen.

Matige opnames, zoals Alison Moyet’s “This House” worden genietbaar. De speakers bedekken de tekortkomingen niet met de mantel der liefde, maar zetten de muziek centraal waardoor de tekortkomingen simpelweg minder afleiden. Je bent er niet zo mee bezig.

Met de snelheid van het geluid

De impulsresponse en souplesse van de speaker komt duidelijk tot uiting in “Missa Pro Defunctis” van het Huelgas Ensemble. Er is een flow in de stemmen, de reinheid van de samenzang valt op, de prachtige intieme naklank van het kerkje omringt je en dit wordt weergegeven alsof het de normaalste zaak van de wereld is. De openheid en transparantie en het speelse gemak waarmee iedere kleine modulatie in de klank tot je komt, zonder dat je denkt ‘nou nou, dat is bijzonder’, dat is precies waar het bij deze Sparks om draait.

Niet voor basfanaten, maar o die bas!

De specificaties van de Audio Phsyic Spark speakers geeft een frequentie van 40 Hz – 40 kHz. De Spark is dan ook geen basmonster en iedereen die naar een stuwende bas en een stomp in de maag verlangt doet er goed aan om naar andere speakers te kijken.

De bas heeft geen enkel probleem om de snelheid en luchtigheid van deze speaker te volgen. Het geeft precies genoeg gewicht aan het geluid. Dat komt heel mooi naar voren in “Fantasia on a Theme by Thomas Tellis”, waar de violen zingen en de celli en contrabassen een prachtig fundament geven, zonder nadrukkelijk aanwezig te zijn. Het geheel grijpt organisch in elkaar, je luistert niet naar ‘laagjes’ in het orkest. Maar ook bij Metallica klopt het.

Geen knuffelaars

De Sparks zullen je nooit knuffelen met muziek, ze produceren geen warm dekentje van klanken en blijven stoïcijns onder elke belasting. De weergave is van hoog niveau en bij vlagen zelfs indrukwekkend, maar er ontbrak ook iets. Ze klinken ook een beetje ongenaakbaar en daardoor licht afstandelijk, waardoor je niet helemaal betrokken bent in de muziek zoals gewend. Vermoedelijk is dit de beperking van de setup thuis, dus op naar Haarlem om daar te luisteren.