Luisteren naar de Kiwi Ears Belle
Inhoud
De lichte Kiwi Ears Belle zitten erg comfortabel. Opvallend is ook dat de dunne kabel niet echt gevoelig is voor contactgeluiden. Andere modellen van Kiwi Ears hadden hier wel last van, dus het is vermeldenswaard.
Klein en licht dus. En dat zijn ook de klankeigenschappen die we aan Belle toedichten. En dat is niet negatief bedoeld, integendeel. Bij elke track die we afspelen worden we getrakteerd op mooi mid.
Mooi mid, wat bedoelt hij daar nou weer mee?
Het is een misvatting dat muziek goed klinkt als de bas en hoge tonen goed hoorbaar zijn. Dat is min of meer de essentie van de Loudness War: hoe gevulder de track, hoe beter. En het is niet om aan te horen, zeker niet voor langere tijd. Collega Jaap had eens bookshelf-speakers van Stenheim ter review. In eerste instantie klonken deze helemaal niet ‘lekker’. Na een weekje kon collega Jaap niet meer zonder. Zoveel expressie en detail, zonder dat er luistermoeheid optreedt.
Ojos de Brujo: timing en pace
We luisteren naar een track die zoveel complexiteit heeft, dat menig apparaat in de audioketen hier de weg kwijtraakt. De timing is zo belangrijk, en de supervette bassen zorgen in sommige situaties voor een rommelig geluidsbeeld. De bas loopt niet gelijk met de andere ritmische capriolen.
We hebben het over Ojos de Brujo, een groep die flamenco mixt met hip hop en andere nieuwerwetsigheid. Het resultaat is een feest van ritme, zang, klassiek gitaar vermengd met EDM. Heel mooi ruimtelijk opgenomen. Er is op het album “Barí” een track met percussie; cajons, geklap, stemmen. Het is alsof je op een pleintje in Zuid-Spanje bent en de band tussen de zuilen van een galerij speelt.
De Belles geven het allemaal heel prettig weer. Ja, we missen de diepe bas maar we missen die ook niet. De bassen worden diep genoeg weergegeven, het is goed in balans met de rest. We horen het allemaal heel mooi ruimtelijk afgebeeld en het verliest nooit overzicht. En dat is heel knap want we hebben menig audiosysteem hopeloos in de knoop gehoord bij het afspelen van Ojos de Brujo.
We horen ook goed de controle die er is wanneer we afspelen via de Mutec en de Fostex hoofdtelefoonversterker. En hoe de inline USB-C adapter prima klinkt, maar met minder overzicht en autoriteit.
Zelenka: soundstage
De in-ears van Kiwi Ears hebben ons vanaf het begin verrast door hun uitstekende midrange. De Belles bevestigen dit nog eens. Nog meer luisteren!
Jan Dismas Zelenka (1679-1745) was een Tjechische componist en tijdgenoot van Johann Sebastian Bach, Philip Telemann en Vivaldi. Hij werd zijn tijd zeer bewonderd en het is merkwaardig dat zijn werk minder vaak wordt uitgevoerd dan de andere genoemde barok-componisten.
Zelenka schreef veel religieuze stukken voor koor en orkest; wij spelen de triosonates voor hobo, fagot en ensemble. Heinz Holliger op hobo, een opname van ECM uit 1999. Zowel muzikaal als qua opname prachtig. Belle, inderdaad! Ze geven het moeiteloos weer. De hobo is nadrukkelijk aanwezig en dat hoort ook zo. We horen de plaatsing van de spelers mooi afgebeeld.
En dan te bedenken dat de Kiwi Ears Belle 30 euro kosten…
De jaren zeventig
Vocaal werk dan maar? The Singers Unlimited was een zanggroep uit de VS, zeer populair in de jaren 70. Ze namen hun werk op voor het beroemde Duitse label MPS waar de eigenaar Hans Georg Brunner-Schwer beschikte over geavanceerde multitrack opname-apparatuur en, nog belangrijker, de vaardigheid om hiermee iets moois te mixen en masseren. De enorm rijke overgedubte stemmen en de lead vocal van Bonnie Herman worden mooi ruimtelijk en overzichtelijk weergegeven. We missen bij a capella de bas wel meer dan bij de hiervoor afgespeelde stukken.
Van The Singers Unlimited en Bonnie Herman is het een kleine stap naar The Carpenters. We kunnen kort zijn: de Belles excelleren in het correct weergeven van midrange en de stem van Karen Carpenter klinkt zoals die moet klinken; warm en met alle details die in de uitstekende opnames hoorbaar zijn. Wat deden de opnamestudio’s het toch goed in die periode. De muziek klinkt zo fris en gelaagd, het is heerlijk om naar te luisteren.
En daarom spelen we als laatste Harlem River Drive op. Collega Martijn ontdekte dit album uit 1971 onlangs. Het is een pionier-album waarin zwarte en latin-muziek voor het eerst bij elkaar kwam. We horen de latin percussie, de blaxploitation engagement, teksten en funk, rauwheid en elegantie. En ook weer zo ontzettend goed opgenomen. De reverb is zeer tot in detail hoorbaar. Op de in-ears zitten we er middenin. Zouden we meer bas willen horen? Ja, de Belles gaan niet zo diep maar de sax gromt in het rechteroor ook zonder dat het diep gaat. Kijk voor een mooi reünieconcert van Harlem River Drive met een aantal originele muzikanten op deze pagina van NPR.
Conclusie
De Kiwi Ears Belle is een bijzonder setje in-ears. Blinkt uit in de midrange en mist een diepe bas, die we niet missen.
Dat hebben we eerder zo ervaren. Bij de Stenheims Two (10.000 per paar) en bij de ATC SCM20A actieve studio monitors (6.750 per paar). En dus bij de Kiwi Ears Belle (30 euro per paar).
De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat we de Belles in eerste instantie niet zo bijzonder vonden. Maar na intensief en langdurig luisteren kunnen we concluderen dat we:
1) alleen maar nog meer willen luisteren
2) heel blij worden van deze schoonheid!
Daar komt-ie: Alpha Approved!