In 2014 verrast The War On Drugs de muziekwereld met het prachtige Lost In The Dream. Met een wonderbaarlijke mix van Dire Straits, Springsteen en Dylan – ondergedompeld in een jaren ’80 (synth)sausje – sprak de band opeens een groot publiek aan. Het album kreeg lovende recensies en eindigde in menig jaarlijstje bovenaan. Major label Warner lijfde de band kort daarop in. En na de eerste single in april kijkt de wereld massaal uit naar het nieuwe album: A Deeper Understanding.
Die eerste single is dan ook niet misselijk. Thinking Of A Place is een van de prijsnummers van het nieuwe album en duurt maar liefst elf minuten. Fans die bang waren dat zanger, gitarist en songwriter Adam Granduciel met het tekenen bij een major voor een commerciëler geluid en hitsingles zou gaan, kunden gerust gesteld worden.
Ook de singles die daarop volgen tonen aan dat de band niet van plan was om artistiek water bij de wijn te doen. Natuurlijk is er meer budget beschikbaar, met als consequentie dat A Deeper Understanding grotendeels niet meer in de thuisstudio van Granduciel wordt opgenomen. En met het extra geld kan er een goede producer ingehuurd worden. Maar je hoort het er nauwelijks aan af, en dat is bedoeld als een compliment.
Tweede meesterwerk op rij
De plaat klinkt namelijk als een volkomen logisch vervolg op Lost In The Dream en bevat nagenoeg dezelfde ingrediënten. A Deeper Understanding is echter iets verfijnder dan het album daarvoor. De gitaarsolo’s zijn soms ietsje ruiger, in het – overigens wat mindere – openingsnummer En in Up All Night zitten subtiel wat elektronische invloeden.
Het lijkt ook alsof de band nog iets beter lijkt te doseren en durft te spelen met rustmomenten. Het toont aan dat al deze ingrediënten voornamelijk vanuit Granduciel zelf komen. Hij speelde ook voor dit album het meeste zelf in. Het toont aan dat al deze kwaliteiten in The War On Drugs aanwezig zijn. En daardoor zijn ze in staat twee keer op rij een meesterwerk af te leveren.
Een lange zit?
A Deeper Understanding duurt maar liefst 65 minuten. Een opvallende keuze in deze vluchtige tijden van streaming en afspeellijsten. Net als dat de eerste single van 11 minuten ook al opvalt door zijn lengte.
Een dik uur boeien op een album is weinig bands gegeven, maar juist door die excellente dosering en trackvolgorde voelt het absoluut niet als een lange zit. Het album zit zeer vernuftig in elkaar. Het neemt de tijd voor bijtende gitaarsolo’s, durft enorm gas terug te nemen, varieert goed in tempo en misschien nog wel belangrijker: het bevat bijna uitsluitend goede songs. Door de verfijnde productie en gelaagde arrangementen blijf je als luisteraar nieuwe details ontdekken, ook dat draagt bij aan de houdbaarheid van A Deeper Understanding.
Het is knap dat Adam Granduciel zich niet gek heeft laten maken door het succes van Lost In The Dream. Het enige wat je hem zou kunnen verwijten is dat hij twee keer bijna hetzelfde album gemaakt heeft, maar toch is dat onterecht. Dit is simpelweg waar The War On Drugs voor staat: epische en melodieuze gitaarrock, vaak midtempo en rustig beginnend maar met genoeg venijn, muzikale euforie en energie om de boel weer op te schudden. <p>En waarom zou een band altijd iets anders moeten doen bij een volgende release? A Deeper Understanding is een rijke en integere plaat met prachtige arrangementen, waar ook nu weer tekstueel veel moois te ontdekken valt. Een bijzonder knappe prestatie.
Jammer, vooral de iets meer uptempo-nummers klinken met momenten vermoeiend door de mastering.
De MQA-versie (via niet mqa-compatibele dac, maar zou geen probleem mogen zijn bij 44.1-24?) klinkt inderdaad beter dan de download.
Ik heb zowel de 24bit download van Qobuz als HDTracks, en deze hebben identieke DR-gegevens.
Alweer een rotpolitiek van de platenmaatschappijen want de Tidal-stream kan je natuurlijk niet degelijk downloaden.
EDIT, onterecht om op de mastering engineer te schieten in dit geval, het zal waarschijnlijk aan de productie liggen. Greg Calbi is zelf geen voorstander van de loudness wars, hij weigert deze producties niet, maar probeert wel zoveel dynamiek uit deze opnames te halen via enkele trucjes (ooit eens gelezen in een interview). Na RAM van Daft Punk leek het er even op dat er een kantelmoment was in de loudness wars, maar daar blijft niet veel meer van over. Gelukkig lijken er nu wel meer middeltjes te zijn om deze luide opnames toch iets luisterbaarder te maken. Het vorige album van Angus & Julia Stone (productie van Rick Rubin) had ook erg lage DR-waarden en deze klonk volgens mij beter dan bepaalde albums met DR-waarden die twee keer zo hoog waren. Er zijn dus blijkbaar dus nog externe factoren die mijn petje te boven gaan.
Merkwaardig dat loudness gedeuns.
Ik begrijp ook niet waarom je dan niet kiest voor een goeie lp uit de jaren 70. Bijvoorbeeld de eerste plaat van de Dire Straights.
Spotify en al die andere flauwekul hoeft toch niet met een platenkast die uitpuild met top platen.
Tip: Luister gewoon naar de cd of lp, dan heb je geen last van eventuele verstoring, demping of wat dan ook.
Ik luister ook wel via streaming (Spotify), als een album mij echt bevalt koop ik er een tastbaar exemplaar van. Dit album vind ik dan ook absoluut de moeite waard om te kopen.
Zelf ben ik niet iemand die nu met audiofiele kreten gaat strooien, ik ben geen expert op dat gebied, voor mij is het belangrijk dat de muziek mij raakt.
Mijn audio installatie zit in het middensegment, ik hou van een helder gedetailleerd geluid met een natuurlijk laag. Dat wil zeggen, geen extra subwoofer, gewoon 2 monitor luidsprekers, een versterker, tuner, cd-speler, platenspeler en goede bekabeling. Dit alles binnen mijn budget.
Uiteindelijk gaat het mij om de muziek en de beleving daarvan, dit album vind ik heerlijk om naar te luisteren.
Het eerste nummer is inderdaad wat “minder” maar daarna word je een uur ondergedompeld in een prachtige muzikale wereld.
Ik geef het ook 4 1/2 ster, geen 5 vanwege het inderdaad iets mindere begin. Daarnaast stoor ik mij heel soms aan zijn stemgeluid, dan ervaar ik het alsof hij het iets forceert of de luie stijl teveel benadrukt.
Ik vind de complete productie van het album afdoen met ‘verfijnde productie’ niet alleen erg kort, maar ook onjuist… De solo-gitaar zit enorm vreemd in mix en klinkt echt overdreven vervormd (uiteraard, distortion is mooi, maar dit…?) en gelaagdheid hoor ik eigenlijk ook niet erg… :-/
Ik vind de muziek absoluut weer prachtig en ben fan van ‘Lost in the Dream’ (ook productioneel), maar ik vind de mastering/productie helaas een gemiste kans. Het dynamisch bereik komt helaas niet boven DR5 uit… 🙁
Ach, ik zal wel klinken als een audiofiel, maar is dit niet waar Alpha Audio over gaat? 😉
Dag Garmt,
Heb je de Qobuz-versie of de Tidal-versie geluisterd? Ik heb namelijk gemerkt dat de Tidal MQA véél beter klinkt dan de Qobuz high-res download. Gek… maar waar.
Hier screenshots van Audition:
War on Drugs van Qobuz (24/44,1)
En ter vergelijk de nieuwe Steven Wilson (Qobuz, 24/96):
Waaaat?!? De TIDAL versie klinkt inderdaad veel beter (ik luisterde naar de hires Qobuz stream)! Meer ruimte, gelaagdheid, betere eq en zelfs de gitaar is beter (nog steeds teveel overdrive en distortion [muzikale keuze die ik niet helemaal snap] en klungelig opgenomen, maar zeker beter!). Ik blijf bij mijn mening dat het geen erg beste productie is, maar er zit bij TIDAL op zijn minst wat scheiding tussen alles.
Maar de muziek is heerlijk!
Bizar dat verschil he? Baal nu wel van mijn aankoop :-). En nu… lekker genieten van dit prachtige album… via Tidal! :-).
Precies! Ik zou het aankaarten bij Qobuz en je geld terugvragen!
Ga ik denk ik wel doen ja. Ik ga die toch nooit meer luisteren nu ik weet dat de Tidal-versie veel fraaier is. Of het politiek is… ik denk het niet. Het verschil is echter wel heel erg groot en zelfs op een telefoon en een crappy setje in-ears te horen. Zo heb ik het namelijk ontdekt: aan het zwembad met m’n telefoon… ;-).
Zou het politiek zijn of een masteringfout…?
Ach ja, je weet het tegenwoordig niet meer hoor.
Dezelfde mastering-engineer (Greg Calbi, Sterling NY) heeft ook het laatste Fleet Foxes album gedaan (DR = 06) maar klinkt evengoed best mooi. (en dan die liedjes zelf… nog mooier)
En het Radiohead album A Moonshaped Pool heeft hetzeldfe probleem als dit WOD album, is zelfs nog wel gedaan door een inmiddels zeer gerenomeerde producer en mastering-engineer.
Het is evengoed ook weer goed beluisterbaar.
Tja, sommigen noemen het ‘technische’ artistieke vrijheid en anderen commerciële toestanden.
Als consumerende luisteraar moet je het er maar mee doen.
De nieuwe Fleet Foxes is (vooral weer in MQA!) best een goed klinkend album, met een dikke potentie nog veel beter te klinken. A Moon Shaped Pool hetzelfde: niet heel slecht, maar potentieel is er veel meer mogelijk.
Wat me wel duidelijk is geworden, is dat – bijvoorbeeld in het geval van Radiohead – het vaak de band ZELF is die de luidste master prefereert. De mastering engineer is toch uiteindelijk ‘in dienst van’ (platenmaatschappij, band). Er zijn wel mastering jongens die zich gewoon niet lenen voor dit soort commerciële mastering jobs, maar die worden denk ik wel schaarser.
Ik steun de loudness war strijd, want er is zeker wel een beweging die dit probeert te veranderen.
Hoi Garmt,
ik luister thuis de MQA versie via Tidal, bijzonder dat er zo’n verschil met de gewone HD versie is! Maar die ken ik niet, dus ik heb me voor deze review gebaseerd op hoe het bij mij klinkt (en op de eerder vrijgegeven stream maar dat is sowieso geen vergelijk, maar hielp wel om het album al vaak te kunnen luisteren voor een gedegen oordeel).
Met een verfijnde productie bedoel ik de keuzes die gemaakt worden in de mix, en ook in de arrangementen. Dat levert soms best grote contrasten op, zoals idd het smerige gitaargeluid, waar dan wel weer een subtiel belletje of een warme rhodes tegenover staat. De gitaar lijkt eerder met een fuzz pedaal dan met een distortion ingespeeld. Het zou ook niet altijd mijn keuze zijn, maar het zorgt er wel voor dat de boel niet TE braaf wordt, want dat ligt met z’n Dire Straits invloeden best wel op de loer. Ook lijkt alles iets zachter ingezongen dan op de vorige (met meer lucht) wat het ook wat aangenamer laat klinken, dus wat bijtende gitaren daartegenover kan de plaat best hebben 🙂
Dus ik snap de keuzes wel.
Tja, en ik ben uiteraard op de hoogte van The War on Loudness 🙂 Maar dat vind ik geen belemmering. Bijna alle (grote) producties anno 2017 kinken zo vol en tot aan het naadje. Ik vind er genoeg dynamiek in zitten. Die uit zich echt niet alleen in cijfertjes van het dynamisch bereik, maar uiteraard ook in hoe de boel gearrangeerd is. Dat heeft ook weer met het eerder genoemde doseren te maken, en daar is TWOD toch wel bijzonder bekwaam in vind ik. Anders kunnen de nummers ook niet zo openbreken zoals ze regelmatig doen.
Maar als je dus ook Tidal hebt zou ik zeker de MQA beluisteren. Ik raak nu trouwens wel erg nieuwsgierig naar de ‘gewone’ versie! Bizar dat daar zulke verschillen in zitten. Qobuz staat toch ook wel bekend om z’n goede HD downloads…
Tof dat je zelf ook even reageert Bart! Mooi review hoor, dat wil ik toch wel even gezegd hebben… 🙂
Ik zocht inderdaad naar de naam Fuzz… Naar mijn idee gewoon een vorm van distortion, maar ik ben geen absolute kenner… Naar mijn idee is dit effect teveel en onnodig, maar dat blijkt een smaakkwestie. Ik ben een groot fan van Sonic Youth, Fugazi, Melvins, Shellac etc., dus ben niet vies van gierende gitaren, maar vond het hier storend, that’s all…
Ik sta heel anders in de voortrazende loudness war… Ik begrijp dat je je als muziekliefhebber een soort neer moet leggen bij deze ‘rage’, maar ik vertik dat… Het is namelijk onnodig… Je kunt een perfect passende productie maken ZONDER zoveel normalisatie. Ik ben vaak genoodzaakt naar het vinyl te grijpen om nog een beetje lucht in de mix te horen en weiger te ‘wennen’ aan zo weinig dynamiek, waar werkelijk niemand beter van wordt. De oplossing heb ik ook niet 1-2-3, maar ik hoop dat het werk van Eelco Grimm hier iets kan bijdragen (verlagen van afspeelniveau Spotify, dat nu gelijkgetrokken is met o.a. Youtube, die dat al eerder had gedaan). De mix van dit album heeft wel lucht, maar alleen in de stillere passages. Wordt het druk, dan gaat het helemaal fout (ook in de TIDAL mix). Ik snap echter zeker wel dat deze mix voor een productie met DR5 nog veel belabberder had kunnen klinken.
Dat de verschillen tussen de Qobuz en TIDAL masters bizar zijn, is een feit. Voor mij althans de eerste keer dat ik dit meemaak.
Hoi Garmt,
persoonlijk vind ik een minder vies gitaargeluid (zoals op LOTD) ook mooier, maar ik snap de functie wel hier. Tja, het blijft sowieso een smaakverschil.
Ik denk dat veel artiesten idd zelf voor de hardste master kiezen. Je moet ergens ook wel ballen hebben om dat niet te doen. Als jouw nummer op Spotify of Tidal veel zachter klinkt dan die van de andere acts, komt het toch wat minder sterk over tussen de wel hard gemasterde tracks. Gezien het aantal playlists wat aangemaakt wordt, worden al die producties en mastervolumes dus door elkaar gehusseld door de luisteraar en dan wil je qua volume (en dus impact) niet voor de andere bands onder doen.
Maar het hoeft er idd niet altijd beter van te worden inderdaad, alhoewel ik er persoonlijk dus niet zo veel last van. Bij een band als Weezer ben ik na 2 nummers wel moe, maar hier gaat dat goed, ws. ook door de rustmomenten.
Met de steeds strengere volume-normalisatie in Spotify worden nu de hardere tracks juist ZACHTER afgespeeld (meer verzwakt) dan de meer dynamische tracks. Als het goed is, zou dit een begin moeten zijn van loudness vrede… 🙂
Oh kijk an, dat is mooi!
Tip: het album is al in MQA op Tidal te beluisteren
Joepie!