De Yeti Sound
Inhoud
Nu is de Yeti Reference Source in feite een kleine ‘1000’. Maar zoals we weten is de ene transformator de andere niet. En zit daar juist het verschil. Al zou het verschil niet heel groot moeten zijn als de transformator volgens eenzelfde procedure gewikkeld is. En natuurlijk met dezelfde hoogwaardige componenten. Daarbij is de opbouw van de Source gelijk aan de ‘1000’.
Subtiel, maar hoorbaar
We kennen de Yeti Reference 1000 goed. Hij doet al twee jaar dienst (schatten we in) in de referentie-set van Alpha Audio. De 1000 brengt rust, souplesse en een vleugje warmte in het systeem. En dat is precies wat we zoeken.
Als we de Sonnet Pasithea uit de Reference 1000 halen en op de Yeti Reference Source aansluiten, horen we subtiele, maar belangrijke verschillen. Allereerst is de Source ietsje sneller en ritmischer dan de 1000. Dat is zonder twijfel hoorbaar als u uw systeem goed kent en even een uitdagende track opzet. Wij horen het aan allerhande zaken: gitaar en piano aanslag, ‘overall PRaT’ van het systeem en ook in de grove dynamiek. Het voelt allemaal wat levendiger.
Wat we daarbij óók merken is dat het geheel wat helderder wordt. Met iets meer detail ook, al kan dat ook wat bedrog zijn, omdat het klankbeeld helderder is en zaken wat meer aangezet voelen. Dat is goed hoorbaar bij een nummer als ‘Mooie Dag’ van Blof.
Al met al legt de Source de accenten wat anders dan de 1000. De Yeti Reference 1000 is iets lieflijker en softer dan de Yeti Reference Source. Wat u prettig vindt, is natuurlijk smaak.
Vanuit muur naar Source
Dit is een gigantisch verschil. Als we de Sonnet Pasithea direct in de muur doen, wordt het beeld duidelijker platter en verdwijnt een groot deel van de rust waar we zo aan gewend zijn geraakt. We krijgen direct de neiging tracks af te kappen en iets anders op te zetten, of het geheel wat zachter te zetten. En dat is nooit een goed teken. Als een systeem écht goed speelt, wil je doorgaans meer luisteren en harder luisteren. En dat is nu zeker niet meer het geval.
Wat opvalt, is dat het geheel koeler speelt. Het wordt allemaal wat steriel. Het is niet zo dat de bandbreedte anders is: het diepste laag is nog steeds hoorbaar. Denk aan het nummer “Hey Now” van London Grammar. Daar horen we het nog steeds allemaal prima. Maar de warmte en vloei in het middengebied is verdwenen. Het hoog is ook wat scherper, wat onrust brengt.
Dat we het niet verzinnen, is merkbaar als we de Sonnet weer in de Yeti Reference Source doen. Direct is de rust terug én krijgen we weer meer diepte en breedte in het stereobeeld: de lucht is terug. Net als de vloei en gloed die we zo hebben gemist. Kortom: effectief filtertje dit!
Zou dit apparaat nou ook nog wat doen in combinatie met een audes?
Hoe wil je dat aansluiten? Twee scheidingstrafos achter elkaar gaat niet namelijk.
Ah, oke. Dankjewel, niet dus… 🙂
Inmiddels ben ik eigenaar van dit yeti reference source filter. Uitermate tevreden direct na het aansluiten. Met een eerder filter had ik zowel de bronnen als mijn eindversterker aangesloten op de high current aansluiting. Wat je wel vaker als opmerking hoort is dat het geluid dat uit de eindversterker een soort muzikaal dekentje komt te liggen. Omdat ik voor stroom een audio group met twee stopcontacten heb is de eindversterker apart aangesloten en op de andere alleen voor de bronnen en voedingen (Max.160 watt). Voor mij blijkt dit een schot in de roos. Naast de waarnemingen uit deze test, ervaar ik een duidelijke toename van de stage breedte. Ik hoor de speakers niet meer maar meer een totaal geluid, alsof de band voor je staat te spelen en ik kan met mijn ogen dicht duidelijker aanwijzen waar ieder instrument vandaan komt.👍