Tidal Connect en weidevogels
Inhoud
De Tidal Connect integratie van Grimm Audio op de MU2 klinkt veel beter dan dezelfde muziek afspelen van Tidal via Roon. Ahnoni and the Johnsons “Sliver of Ice” klinkt gelaagd en de bijzondere stem van Ahnoni eist de aandacht, zorgvuldig ingebed in het geluid van de instrumenten om haar heen. Er is meer nuance in zang en spel hoorbaar via Tidal Connect dan met Tidal via Roon afspelen. Het verschil is niet gering.
Bij navraag blijkt dat Grimm Audio zelf de software heeft geschreven. Ze maken gebruik van wat Tidal levert aan softwarecomponenten voor de selectie van muziek uit de Tidal bibliotheek en voor de wachtrij, maar als de muziekstream eenmaal binnenkomt, dan is het software van Grimm Audio die voor de weergave zorgt. Dit is hoe streamen zou moeten klinken. Het kan dus wel!
Polder Sunrise, het bit perfect testalbum
Op de website van Grimm Audio is het album ‘Polder Sunrise’ te downloaden. Dit album bevat tracks met verschillende bitdiepte en sample rate, zoals in CD-kwaliteit van 16bit 44.1Khz, 24bit 96Khz etc.
Je kopieert de files van het album naar de plek waarvan je speelt met de software van voorkeur en kan dan zien op de MU2 of door de hele keten heen de files bit perfect arriveren in de MU2.
Het album bevat opnames van weidevogels, wat grappig is als je zelf in de polder woont en denkt ‘hey, die ken ik, die hoor ik buiten ook’. Let op, de check werkt alleen met dit album en alleen op de MU2 en de Mu1. Het is speciaal gecodeerd en wordt door de software in beide MU’s herkend.
Ik blijf me verwonderen over het menselijk oor!
Wij audiofielen denken dat we beschikken over een precisie-instrument, maar in werkelijkheid lijkt het nog het meest op de voetbalwereld: er staan langs de lijn zeventien miljoen luisteraars die allemaal denken te weten hoe het moet klinken. Let wel: moet klinken.
Elk paar oren is een universum op zich, en wat we horen wordt uiteindelijk bepaald door hoe onze hersenen geluid interpreteren – beïnvloed door smaak, emotie en de staat van ons gehoor.
Een jaar of twee geleden was ik met mijn beste vriend te gast bij Music2 Audio Import. Ze hadden een gezellige dag met allerlei nieuwe speeltjes, waaronder de Grimm MU2. Overal hoorde ik oh’s en ah’s. Mijn vriend en ik keken elkaar aan en dachten hetzelfde: zijn wij nou gek, of zitten we hier in een zaal vol audiofielen die in een katatonische groepsroes zijn beland?
Blijkbaar geldt in die wereld: als de één iets geweldig vindt, moet ik dat ook vinden. Wij vonden het in elk geval níet geweldig klinken – en de prijs van achttienduizend euro ronduit schandalig.
Ik deelde mijn verbazing met de aanwezigen, waarna de bekende excuses als warme broodjes door de lucht vlogen:
– “Het is een nieuw apparaat, het moet nog inspelen!”
(Waarom dan niet eerst inspelen en dán laten horen?)
– “We konden nog niet genoeg tweaken en matchen.”
(Waarom dan niet eerst tweaken en matchen?)
– “De akoestiek is niet ideaal.”
(Waarom dan überhaupt laten horen?)
Audiofielen zijn meesters in elkaar- en vooral zichzelf – een rad voor ogen, en dus vooral ook voor oren te draaien. Gelukkig ben ik daar jaren geleden mee gestopt. Mijn oren maak je niets meer wijs.
Nog een vaststelling: als een MU2 als ‘referentie’ geldt, dan klinkt een cd-speler vaak beter dan een streamer, en een platenspeler vrijwel altijd beter dan beide.
Bij Audioclub Velzen, waar ik ooit lid van was, deden we geregeld blindtests met cd-spelers. En raad eens welke types steevast als beste uit de bus kwamen? Juist: de 1-bits en 16-bits spelers. Al die apparaten met indrukwekkende digitale specificaties delfden steevast het onderspit als het ging om pure muzikaliteit. En dat oordeel was telkens unaniem.
Streamers van 3000 euro of meer vind ik verdacht. Maar goed – als je het leuk vindt om je geld nodeloos uit te geven, dan heb je in elk geval mijn muzikale zegen.
Ik wens u een sonore, vrolijk klinkende dag!
Heel mooi de magie van deze speler omschreven. Ook heel herkenbaar is het gedeelte over Picture Book en het gefreubel van vroeger met muziek op cassettebandjes nèt tot de maximale uitsturing erop krijgen (weet je nog; Dolby B of C of toch DBX?). Al die muziek uit die tijd is nu dubbel genieten.
Idd, en dan nog het bandje…TDK SA-90 of SA-X. Mooie tijd.
Ha ja, al was ik meer van de Maxell II-S of zelfs MX-S, matzwart (met vingerafdrukken).
Maar mooi hoe Martijn het beschrijft, zijn walkman jaren en wat het met je doet als je het nu zo onbelemmerd hoort. De MU2 is echt een fantastische speler (en een tijdmachine).