De bonus: CD’s
Inhoud
Wat we voor de oorspronkelijke review hebben getest, maar wat niet in de review is beschreven, is de digitale SPDIF-ingang waar je bijvoorbeeld een CD-transport aan kan koppelen. Het inkomende SPDIF-signaal wordt volledig opnieuw geklokt, net als bij de MU1. Het maakt CD spelen een openbaring.
De CD “Picture Book” van Simply Red klinkt niet meer zo hard en glazig. Het swingt, de timing is perfect, de soundstage en de precisie in de soundstage van wat vooraan en achteraan geplaatst is door de engineer is duidelijk hoorbaar, zoals de blazers in “Sad Old Red”.
Het album bracht me terug in de tijd, naar de eindeloze luistersessies op de walkman. Ik had dit album van CD op een cassettebandje gezet, zorgvuldig ervoor zorgend dat ik net binnen de verzadigingslimiet van de tape bleef. Ik had mezelf tot in de perfectie geleerd tot hoever ik kon gaan om een dynamisch geluid te krijgen met zo min mogelijk ruis. Ja, de audiogekte zat er al vroeg in.
“Picture Book” moet ik honderden keren gedraaid hebben. In 1985, het jaar dat het album uitgebracht werd en “Holding Back the Years” veel op de radio werd gespeeld, was ik 14. Mijn walkman was een soort verlengstuk van mijn lichaam. De teksten van Mick Hucknall spraken ons aan, het waren de tijden van de grote jeugdwerkeloosheid.
Die muziek blijft de rest van je leven bij. En als je het dan zo onbelemmerd hoort – ik kan er geen beter woord voor vinden – dan vallen 40 jaren weg alsof ze er nooit geweest zijn. Dat is wat muziek kan doen als op deze manier binnenkomt. En daar draait het om: de apparatuur in dienst van de muziek. De Grimm MU2 doet dat op alle fronten.
Ik blijf me verwonderen over het menselijk oor!
Wij audiofielen denken dat we beschikken over een precisie-instrument, maar in werkelijkheid lijkt het nog het meest op de voetbalwereld: er staan langs de lijn zeventien miljoen luisteraars die allemaal denken te weten hoe het moet klinken. Let wel: moet klinken.
Elk paar oren is een universum op zich, en wat we horen wordt uiteindelijk bepaald door hoe onze hersenen geluid interpreteren – beïnvloed door smaak, emotie en de staat van ons gehoor.
Een jaar of twee geleden was ik met mijn beste vriend te gast bij Music2 Audio Import. Ze hadden een gezellige dag met allerlei nieuwe speeltjes, waaronder de Grimm MU2. Overal hoorde ik oh’s en ah’s. Mijn vriend en ik keken elkaar aan en dachten hetzelfde: zijn wij nou gek, of zitten we hier in een zaal vol audiofielen die in een katatonische groepsroes zijn beland?
Blijkbaar geldt in die wereld: als de één iets geweldig vindt, moet ik dat ook vinden. Wij vonden het in elk geval níet geweldig klinken – en de prijs van achttienduizend euro ronduit schandalig.
Ik deelde mijn verbazing met de aanwezigen, waarna de bekende excuses als warme broodjes door de lucht vlogen:
– “Het is een nieuw apparaat, het moet nog inspelen!”
(Waarom dan niet eerst inspelen en dán laten horen?)
– “We konden nog niet genoeg tweaken en matchen.”
(Waarom dan niet eerst tweaken en matchen?)
– “De akoestiek is niet ideaal.”
(Waarom dan überhaupt laten horen?)
Audiofielen zijn meesters in elkaar- en vooral zichzelf – een rad voor ogen, en dus vooral ook voor oren te draaien. Gelukkig ben ik daar jaren geleden mee gestopt. Mijn oren maak je niets meer wijs.
Nog een vaststelling: als een MU2 als ‘referentie’ geldt, dan klinkt een cd-speler vaak beter dan een streamer, en een platenspeler vrijwel altijd beter dan beide.
Bij Audioclub Velzen, waar ik ooit lid van was, deden we geregeld blindtests met cd-spelers. En raad eens welke types steevast als beste uit de bus kwamen? Juist: de 1-bits en 16-bits spelers. Al die apparaten met indrukwekkende digitale specificaties delfden steevast het onderspit als het ging om pure muzikaliteit. En dat oordeel was telkens unaniem.
Streamers van 3000 euro of meer vind ik verdacht. Maar goed – als je het leuk vindt om je geld nodeloos uit te geven, dan heb je in elk geval mijn muzikale zegen.
Ik wens u een sonore, vrolijk klinkende dag!
Heel mooi de magie van deze speler omschreven. Ook heel herkenbaar is het gedeelte over Picture Book en het gefreubel van vroeger met muziek op cassettebandjes nèt tot de maximale uitsturing erop krijgen (weet je nog; Dolby B of C of toch DBX?). Al die muziek uit die tijd is nu dubbel genieten.
Idd, en dan nog het bandje…TDK SA-90 of SA-X. Mooie tijd.
Ha ja, al was ik meer van de Maxell II-S of zelfs MX-S, matzwart (met vingerafdrukken).
Maar mooi hoe Martijn het beschrijft, zijn walkman jaren en wat het met je doet als je het nu zo onbelemmerd hoort. De MU2 is echt een fantastische speler (en een tijdmachine).