Hoofdtelefoon
Inhoud
(Door redacteur Yung)
Het leuke van een apparaat voor de tweede keer testen is dat er tijd en aandacht is voor functies die letterlijk achter blijven. De Grimm MU2 hoofdtelefooningang mag overigens meedoen aan de MOHIA, de Meest Onzichtbare Hoofdtelefoon-Ingang Award. Hij zit namelijk aan de achterkant, verstopt tussen van alles. Letterlijk een zwart gat. We sluiten de 6,35mm kabel van de Yamaha YH5000 hoofdtelefoon aan, kiezen hoofdtelefoon op de webinterface.
We ervaren ook hier een vanzelfsprekendheid in de muziekweergave die helemaal niet zo vanzelfsprekend blijkt als we een andere hoofdtelefoonversterker aansluiten. Dat de MU2 controle heeft over de Yamaha YH5000 blijkt uit de basweergave, iets waar planar hoofdtelefoons niet in uitblinken. De timing is zo goed dat het niet opvalt. Pas als we naar andere DAC’s en versterkers luisteren, dan horen we dat de MU2 zoveel ruimte creëert tussen de noten. Tussen de instrumenten. Tussen stilte en niet-stilte. We zijn er echt bij.
Het fijne is dat het bij de MU2 niet uitmaakt of we de Yamaha YH5000 erop aansluiten (het typenummer zegt iets over de prijs) dan wel een bescheiden in-ear monitor van 29 euro.
We blijven even bij ABBA, “The Album”. Tussen de meezingers “Thank You For The Music” en “I Wonder” staat “I’m A Marionette”. De track begint met een razendsnel basloopje. Probeert u maar eens het aantal noten en de maatsoort te achterhalen. Het is een typische jaren 70-productie met een volledig orkest dat de band begeleidt en waar de zangeressen overheen moeten zingen. Er gebeurt heel veel en dat ook nog in de midrange. Op de MU2 horen we alles, moeiteloos.
Hoofdtelefoons testen op de MU2 is prettig omdat de verschillen zo makkelijk hoorbaar zijn. We weten daarbij zeker dat als we iets horen dat niet helemaal klopt het niet aan de versterker en DAC ligt. Dat maakt het leven van een reviewer buitengewoon aangenaam. Het lijkt alsof de MU2 zich moeiteloos aanpast aan de aangesloten hoofdtelefoon.
Ik blijf me verwonderen over het menselijk oor!
Wij audiofielen denken dat we beschikken over een precisie-instrument, maar in werkelijkheid lijkt het nog het meest op de voetbalwereld: er staan langs de lijn zeventien miljoen luisteraars die allemaal denken te weten hoe het moet klinken. Let wel: moet klinken.
Elk paar oren is een universum op zich, en wat we horen wordt uiteindelijk bepaald door hoe onze hersenen geluid interpreteren – beïnvloed door smaak, emotie en de staat van ons gehoor.
Een jaar of twee geleden was ik met mijn beste vriend te gast bij Music2 Audio Import. Ze hadden een gezellige dag met allerlei nieuwe speeltjes, waaronder de Grimm MU2. Overal hoorde ik oh’s en ah’s. Mijn vriend en ik keken elkaar aan en dachten hetzelfde: zijn wij nou gek, of zitten we hier in een zaal vol audiofielen die in een katatonische groepsroes zijn beland?
Blijkbaar geldt in die wereld: als de één iets geweldig vindt, moet ik dat ook vinden. Wij vonden het in elk geval níet geweldig klinken – en de prijs van achttienduizend euro ronduit schandalig.
Ik deelde mijn verbazing met de aanwezigen, waarna de bekende excuses als warme broodjes door de lucht vlogen:
– “Het is een nieuw apparaat, het moet nog inspelen!”
(Waarom dan niet eerst inspelen en dán laten horen?)
– “We konden nog niet genoeg tweaken en matchen.”
(Waarom dan niet eerst tweaken en matchen?)
– “De akoestiek is niet ideaal.”
(Waarom dan überhaupt laten horen?)
Audiofielen zijn meesters in elkaar- en vooral zichzelf – een rad voor ogen, en dus vooral ook voor oren te draaien. Gelukkig ben ik daar jaren geleden mee gestopt. Mijn oren maak je niets meer wijs.
Nog een vaststelling: als een MU2 als ‘referentie’ geldt, dan klinkt een cd-speler vaak beter dan een streamer, en een platenspeler vrijwel altijd beter dan beide.
Bij Audioclub Velzen, waar ik ooit lid van was, deden we geregeld blindtests met cd-spelers. En raad eens welke types steevast als beste uit de bus kwamen? Juist: de 1-bits en 16-bits spelers. Al die apparaten met indrukwekkende digitale specificaties delfden steevast het onderspit als het ging om pure muzikaliteit. En dat oordeel was telkens unaniem.
Streamers van 3000 euro of meer vind ik verdacht. Maar goed – als je het leuk vindt om je geld nodeloos uit te geven, dan heb je in elk geval mijn muzikale zegen.
Ik wens u een sonore, vrolijk klinkende dag!
Heel mooi de magie van deze speler omschreven. Ook heel herkenbaar is het gedeelte over Picture Book en het gefreubel van vroeger met muziek op cassettebandjes nèt tot de maximale uitsturing erop krijgen (weet je nog; Dolby B of C of toch DBX?). Al die muziek uit die tijd is nu dubbel genieten.
Idd, en dan nog het bandje…TDK SA-90 of SA-X. Mooie tijd.
Ha ja, al was ik meer van de Maxell II-S of zelfs MX-S, matzwart (met vingerafdrukken).
Maar mooi hoe Martijn het beschrijft, zijn walkman jaren en wat het met je doet als je het nu zo onbelemmerd hoort. De MU2 is echt een fantastische speler (en een tijdmachine).